Vergeten grond – Anne Nicolai – Recensie

  • Titel – Vergeten grond
  • Auteur – Anne Nicolai
  • Uitgever – De Crime Compagnie
  • Aantal pagina’s – 320
  • Uitgave – Paperback en ebook
  • ISBN –  9789461091017
  • Verschenen –  februari 2015
  • Genre – thriller

 

Omschrijving

Als haar man Rob een nieuwe baan aangeboden krijgt in het zuiden van het land, verhuist Karine samen met hem en hun dochtertje Sofie naar een opgeknapte boerderij vlak bij Venlo. Karine vindt al snel werk als docente Engels, en omdat kinderopvang moeilijk te regelen is, neemt het stel een nanny in huis. Aanvankelijk zijn ze heel gelukkig met Heleen, een verpleegkundige die het goed kan vinden met Sofie. Maar het werken in de voor haar vreemde omgeving valt Karine zwaar, ze spreekt het plaatselijk dialect niet en het botert niet tussen haar en haar collega’s. Dan wordt Sofie ziek, en langzamerhand krijgt Karine het vermoeden dat er iets ernstig mis is. Waarom krijgt Sofie het ene na het andere ongeluk, terwijl er voorheen niets aan de hand was? En wie is dat jongetje dat ze telkens in de spiegel ziet?

Recensie

Karine is samen met haar man Rob en dochter Sofie verhuisd naar Venlo. Ze wonen daar in een mooie boerderij midden in de natuur. In Haarlem, waar ze eerst hebben gewoond, werkte Karine als docente. In Venlo vindt ze al snel weer een baan als docente Engels op de school aldaar, alleen is het moeilijk om een goede kinderopvang te vinden. Rob heeft een drukke baan en is veel weg van huis. Ze besluiten een nanny in huis te nemen en Heleen, een verpleegkundige zal gedeeltelijk de zorg van Sofie op zich te nemen. De klassen die Karine onder haar hoede heeft, zijn niet de makkelijkste klassen. Karine heeft moeite zich staande te houden in de voor haar vreemde omgeving en het dialect dat de mensen spreken kan ze maar moeilijk verstaan. Met haar collega’s heeft ze nauwelijks contact. Als dan ook Sofie steeds ziek is, wordt het Karine teveel. Ze ziet dingen die er niet zijn en raakt in de war.

Op dat moment besef ik hoe vreemd mijn woorden moeten klinken. Als het een zinsbegoocheling was, dan was hij levensecht.

Gedurende een groot deel van Vergeten grond is er sprake van een soort kriebelende spanning. Er klopt iets niet, maar ik kan er de vinger niet op leggen. Er gebeuren vreemde dingen, maar is het nu de verbeelding van Karine of niet. Er waren vermoedens maar toch ook een constante twijfel of ik het wel bij het rechte eind had. Het verhaal van Karine wordt in de ik-vorm verteld en ik voel me daardoor altijd iets dichter bij de hoofdpersoon staan. De gedachten en gevoelens van Karine zijn op zo’n wijze neergezet waardoor je als lezer je goed in haar kan verplaatsen. Haar wantrouwen tegenover een aantal mensen is misschien niet juist maar wel begrijpelijk.

Ik kan hem toch niet vertellen dat ik bijna drie uur uit mijn geheugen mis? Dadelijk denkt hij nog dat ik gek ben.

Als de ontknoping daar is, blijkt mijn voorgevoel toch juist te zijn geweest. Maar daar moet ik wel bij zeggen dat ik onlangs een boek heb gelezen waarin hetzelfde thema besproken werd. Vergeten grond is een verhaal dat voortdurend intrigeert en de flarden mysterie die er doorheen lopen geven het boek net dat beetje extra spanning mee.

stersterstersterster half

Vergeten grond heb ik gelezen voor VrouwenThrillers.nl.

 

Vergeten grond is o.a. verkrijgbaar bij de lokale boekhandel of Bol.com.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *